Rozpoznawanie i nazywanie emocji u dzieci dwujęzycznych

Dwujęzyczność sama w sobie nie wywołuje zaburzeń mowy ani zaburzeń emocjonalnych. Przy wytworzeniu przez rodziców atmosfery akceptacji obu języków i kultur nie powoduje też kryzysu tożsamości. Nie oznacza to jednak, że dzieci dwujęzyczne są zupełnie wolne od zmiennych nastrojów, ataków złości czy chwil przytłaczającej melancholii. Tak samo często, jak dzieci jednojęzyczne przeżywają one różne emocje, także te negatywne. Odpowiednie rozpoznanie i nazwanie tego, co się aktualnie przeżywa pozwala nam zaakceptować nasz stan i wyrazić emocje w sposób akceptowalny społecznie, czyli na przykład poprzez uniknięcie agresji. I tu własnie dzieciom dwujęzycznym czasem potrzebna jest pomoc. Pisałam już o tym, że czasem u dzieci dwujęzycznych obserwuję obniżone słownictwo w zakresie słabszego języka. Dotyczy to także nazewnictwa różnych stanów emocjonalnych. Jakże często na pytanie: jak się czujesz? słyszę od moich dzieci jedną z dwóch odpowiedzi: dobrze albo źle. A przecież jestem pewna, że przeżywają całą gamę rożnych emocji, tylko odczuwają trudność w odszukaniu ich nazw w języku polskim.

Jak zatem rozwijać rozpoznawanie i nazywanie emocji u dzieci dwujęzycznych?

Polecam wspólne czytanie, studiowanie ilustracji i wspólne wykonywanie ćwiczeń zawartych w książce Elżbiety i Witolda Szwajkowskich pod tytułem “Nasze Emocje”.

Książka ta pobudza do rozmowy na temat sytuacji, które wywołują w nas różne emocje, jak np. zadowolenie, przerażenie, czy gniew. Uczy także rozróżniać podobne do siebie emocje, jak smutek i rozpacz czy strach i przerażenie. Ponadto pracując z tą książką dziecko uczy się o tym, jak twarz ludzka zdradza różne emocje i może samo rysować odpowiednie minki w książce. Znajdujemy tu także pytania zmuszające nas do wspólnej refleksji nad odpowiednim zachowaniem w różnych sytuacjach życiowych. Polecam wszystkim dzieciom, które potrzebują okiełznać swoje emocje, a zarazem rozwinąć logiczne myślenie i słownictwo w języku polskim.

Innym sposobem na ułatwienie dziecku mówienia o uczuciach jest umieszczenie w widocznym miejscu (u nas jest to lodówka) odpowiednio zobrazowanych i nazwanych rożnych stanów emocjonalnych, które my nazywamy tabliczką emocji. Następnie w codziennych sytuacjach odnosimy się do tabliczki emocji i odpowiednio zaznaczamy aktualny stan naszego dziecka (lub też swój). U nas Talkusia i Pynio mają swoje magnesy, które codziennie rano umieszczają na polu zgodnie z tym, jak się aktualnie czują. Następnie w ciągu dnia, wraz ze zmieniającymi się sytuacjami i emocjami, odpowiednio zmieniają pozycję swoich magnesów. Tę tabliczkę emocji przystosowałam korzystając ze wzoru, który znalazłam na stronie www.livespeaklove.com.

20140410043610

Następnie Talkusia zrobiła swoją tabliczkę,

20140410043804a Pynio swoją.

20140410043658

Najważniejsze jest to, że podczas naszych rozmów o emocjach, czy przygotowywania tabliczek, dzieci odczuwają to jako zabawę. Zastosowanie tego typu pomocy, oprócz poszerzania słownictwa dzieci, także pozytywnie wpływa na atmosferę domową, gdyż pozwala na szybsze i skuteczniejsze rozładowywanie trudnych sytuacji lub konfliktów, np. między rodzeństwem. Wystarczy, że zauważę głośno: wyglądasz na sfrustrowaną tym zadaniem albo wyglądasz, jakbyś był zły na siostrę, że nie chce ci pożyczyć kredek, a dzieci szybciutko zmieniają pozycję swojego magnesu na tabliczce emocji i chętnie rozpoczynają rozmowę, w której wyrażam akceptację ich uczuć i staram się ich zmobilizować do samodzielnego poszukiwania rozwiązania problemu.

Talkusia ostatnio poszła jeszcze dalej i stworzyła autorski rozpoznawacz emocji.

20140410044155

Na szczęście taki obraz znajduję na rozpoznawaczu dosyć rzadko 🙂

20140410044242

Dobrej zabawy i życzę Wam jak najwięcej pozytywnych emocji!

3 thoughts on “Rozpoznawanie i nazywanie emocji u dzieci dwujęzycznych”

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Ta strona korzysta z plików cookie ("ciasteczka"). Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z cookies. Dowiedz się więcej.